Uyan oğlum ne olur uyan…
Kalbim acıyor,
annem diyecek bir ses arıyor kulaklarım.
Canım çok yanıyor kuzum,
bu acı kemiğe değil,
doğrudan ruha işliyor.
Ölüm sana yakışmıyor oğlum,
bu kadar sessizlik sana göre değil.
Sen benim rüzgârımdın,
nefesimdi, sabahımdın.
Şimdi rüzgâr esmiyor,
hava bile ağır geliyor ciğerime.
Kuzum,
anneler evladını toprağa yakıştıramaz.
Mezar soğuk derler,
benim yüreğim ondan da soğuk şimdi.
Geceler uzun,
sabahlar suç gibi geliyor bana.
Gözümü kapatıyorum,
uyanacaksın sanıyorum…
Ama her uyanışım
bir kez daha öldürüyor beni.
Uyan oğlum…
Bak zaman geçiyor diyorlar,
hangi zaman evladını geri getiriyor söyle?
Takvimler yaprak döküyor,
benim içimden sen dökülüyorsun her gün.
Annelik güçlü durmak değilmiş meğer,
annelik evladının yokluğunda
nefes almaya devam etmek zorunda kalmakmış.
Gülümsemem yalandan,
yaşadığım her gün ödünç alınmış gibi.
Rüzgârım…
sen gittin ya,
evin duvarları yetim kaldı.
Sesin sinmiş her köşeye,
ama kendin yoksun.
İnsan evladının yokluğunda
kendi nefesine bile yabancılaşıyor.
Uyan oğlum ne olur uyan…
Annen hâlâ seni bekliyor.
Kapı her çaldığında
kalbim fırlayıp gidiyor,
“geldi” sanıyorum.
Sonra yine suskunluk,
yine mezar taşı kadar ağır bir sessizlik.
Biliyor musun kuzum,
anneler evlatlarını rüyada bile göremez bazen,
çünkü uyanınca bir kez daha ölürler.
Ben seni rüyada değil,
uyanıkken arıyorum.
Belki yanlışlık olmuştur diye,
belki kader yolunu şaşırmıştır diye…
Mezarına dokunduğum gün
ellerim değil, ömrüm üşüdü.
Toprak ağır değil derler,
ağır olan annenin yüreğidir.
Her avuç toprakta
bir çığlık sustu içimde.
Rüzgârım…
sen benim yarım kalan cümlemdin.
Konuşsam eksik,
sussam boğuluyorum.
Evladını kaybeden anne
hayata tutunmaz,
sadece çocukları için ayakta durur.
Bu yaşamak değil,
dayanmaktır.
Uyan oğlum…
Bak annen hâlâ adını söylüyor,
sanki duyarsın diye.
Adını anmak bile cesaret istiyor artık,
çünkü her harfinde
bir parça daha kopuyor içimden.
Ölüm sana yakışmadı kuzum,
bana da sensiz yaşamak yakışmadı.
Ben seni toprağa verdim sanıyorlar,
oysa ben kendimi
senin ardından gömdüm.
Yaşayan bedenim,
ama kalbim seninle gitti.
Sen benim duamdın oğlum,
şimdi her duamda bir eksik var.
Geceler sabaha varmıyor,
sabahlar içime doğmuyor.
Zaman iyileştirir dediler,
zaman sadece sensizliğe alıştırdı.
Ve bil oğlum…
Bir anne evladını kaybettikten sonra
hayata tutunmaz,
yalnızca Allah’a tutunur.
Ben de öyle yapıyorum.
Çünkü bu acının
dünyada tesellisi yok.
Uyan oğlum ne olur uyan…
Eğer uyanmayacaksan,
bil ki bu annen
bu hayatta
yarım, eksik ve sessiz kaldı.
Ama seni beklemekten
hiç vazgeçmedi.