Kelimeler yorulur, alfabeler yetmez seni anlatmaya,
Benim içimdeki bu yangın, sığmaz hiçbir saraya.
Milyonlarca insan geçerken şu sağır kaldırımlardan,

Sadece sığamıyorum bu dar sokaklara. Gözlerini bir fırça yapıp daldırsam sonsuzluğa,
Gökyüzünü boyasam senin rengine, Yine de az kalır, yetmez bu sevgiye. Kaderin sayfalarını kendi ellerimle yazarım,
Senin için gerekirse bu dünyayı bir kalemde çizerim.
Herkes sevdim der ama ben sevmenin ötesindeyim,

Ben dünyanın en büyük aşığı olabilirim! Dağları yerinden oynatabilirim! Fırtınalar kopsa, kıyametler sarsa her yanımı,
Sadece bir bakışınla, tek bir gülüşünle, Koca bir ömrü yoluna serebilirim! Avuçlarımda kainatın nabzı atıyor sanki,

Çağların ötesinden gelen bir melodi bu,
Dudaklarımda ismin, ebediyen bir dua.
Gecenin en siyahında, en uzaklarda bile
Ben dünyanın en büyük aşığı olabilirim!


Son nefesimde bile dilimde ismin yankılanır,
Ölüm bile eğilir önünde, aşkıma şapka çıkarır.
Bu şiir değil sadece, bu bir yemin, bir işaret,
Senden ibaret, sende son bulan bir hayat.
Her zerrem seninle nefes alır, seninle var olur,
Sonsuzluğun kapısında bekleyen yegane bekçi:
Aşkın ta kendisi...


(KOR)