Gözlerimden süzülen tuzlu su değil,
Yüreğimin kayıp bir melodisi.
Her damla,
Ardında bıraktığın o eşsiz boşluğun
Sonsuz yankısı.
Ne zaman rüzgâr
Kokunu getirip dağıtsa etrafa,
İşte o an,
Göz kapaklarımın barajı yıkılıyor.
Hani derler ya,
"Zaman her şeyi iyileştirir."
Yalan.
Zaman sadece,
O büyük yaranın etrafına
Donuk bir kabuk örüyor.
O kabuk ki,
En ufak bir anıda çatlıyor,
Ve ben yine aynı yerdeyim:
İlk günkü gibi, çaresiz, sırılsıklam.
Sen bir nehirdin,
Coşkuyla aktın,
Beni de aldın yanına.
Şimdiyse kurudun.
Ben,
O nehrin terk edilmiş yatağıyım.
Kum tanelerimde bile
Senin akışının izi var.
Ve gökyüzüne bakıp,
Seni geri getirmesi için
Ağlayan bir yağmur bekleyişi...
Bu gözyaşları,
Acının en sessiz, en dürüst dili.
Ne bir sitem, ne bir isyan.
Sadece,
Sonsuza dek sevmekten yorulmayan
Bir kalbin,
Islak, kristal itirafı.

Hüseyin TURHAL