Ayak bileklerimi yokluyor acı
Umut bir çorap yumağı
Sabah açılıyor
Pencerem sırf orman
Saksıda kadife çiçeğim
Top oynuyor çocuklar


Sıkıcılığı kovalıyor birkaç bulut
İki kumru karakolluk olmuş
Ağaçlarda yuva karmaşası
Olanlara rüzgar şahit
Mevsimsiz savruluşlar
Dünyanın güncesi


Sarı pötikare mendilimle
göğü siliyorum hiç durmadan
Yağmur günleri deliyor
İçimde hayat birikiyor
Kocaman insan seliyim
Düşüncem taşıyor


La Vita
Minik bir serçenin ağzındaki su damlası
Geceyi aydınlatan iki göz
Sanatyada Zeki Müren söylüyor
İnsan insana d/ayanmış
Yanık buğday başağı
Ömrümün tümcesi


Ne zaman konuşmak dilesem
Elim kaleme gidiyor
Şiir sil baştan öğrenmek
Tül çorabımı geçiriyorum ayağıma
Eteğim kat kat rengarenk
Ne yaman bir çaba evrene karışmak


Son maden suyunu akşam tüketmişim
Ruhumu ayrıştırıyorum
sap saman derdinde
Yine de seviyorum şarkılar dinlemeyi
Kuşları ve çiçekleri
Evet seni
en çok seni

La Vita