Şiir adı: DEMEDİM Mİ GÖNÜL?
Şairi: Ebuzer Özkan

RUSAMER: Ruh ve Us Sanatları Araştırma Merkezi

Yorumu Yapan: Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri – namı diğer Celil ÇINKIR

Şair bu şiirde, gönlün zamana karşı yenik düşen yürüyüşünü içli bir sesle dile getiriyor. Her kıta, adeta yılların birer yaprak olup insanın avuçlarından savruluşunu anlatıyor. “Demedim mi?” tekrarı, hem bir sitem hem de bir hatırlatma; geçmişin külleri arasından yükselen bir iç çekiş gibi.

“Düştün hep nefsinin peşine” dizesiyle şair, insanın en kadim zaafına parmak basıyor. Gönül, gençliğin aldatıcı güvenine sığınmış; zamanın tokadını yemeden neyin gelip geçici olduğunu anlayamamış. İnsan, başına gelecekleri önceden bilse belki daha az yanar; ama gönül, yanmadan olgunlaşmaz.

“Dökülür yağmur olur yaşlar” ifadesi, şiirin en yumuşak ama en dokunaklı yerlerinden biridir. Hayaller yıkıldığında geriye sadece yağmur gibi akan gözyaşlarının serinliği kalır. Kimi zaman o yaşlar, geçmişin günahlarını yıkar; kimi zaman da insanın kendi hatasına ağıt olur.

“Fanileri ölümsüz sandın” sözünde büyük bir hakikat gizlidir. İnsan, kalıcı zannettiklerinin aslında bir gölge olduğunu çok geç anlar. Göç, değişim, kayboluş… Hepsi bu dizelerde ağır ama haklı bir sitem olarak karşımıza çıkar.

Şair son bölümde gönlü gemiye benzeterek kaderin sularında savruluşunu anlatır:
“Artık gemi su aldı battı.”
Bu, insanın kabullenişi, tükenişi, ama aynı zamanda arınışıdır. Gönül, kendi ateşinde yanarken aynı ateş ona bir ders daha verir.

Şiirin bütününde hüzün, hikmet ve içsel yüzleşme el ele yürür. Ebuzer Özkan, gönlün hatalarını tek tek sayarken aslında okurun kendi geçmişiyle hesaplaşmasını da sağlar.


Vesselam

“Gönül, dersini zamanında almazsa; hayat aynı dersi yıllarca tekrar eder. Çünkü sitem, nefsin değil, hakikatin dilidir… Vesselam.”