EVVELİYATSIZ

Önce sevgiyi unuttuk,
sonra insan olmayı.
Ve öksüz çocukların başını okşayıp,
yetimleri doyurmayı.

İçimizde hırlayan kuduz köpekler,
sardı evveliyatsız dört bir yanımızı.
Sevmeyi,
sarılmayı,
iyi ki varsın demeyi erteledik.
Ve şerefsizlerin eline teslim ettik sevinçlerimizi

Sonumuzu kendimiz mi hazırladık?
Devinimlerimiz kifayetsiz,
yüreklerimiz sevgisiz kaldı.
Sanki mutsuzlar ülkesinde,
karıncanın ayak izlerini arıyoruz.
Önce güneş doğdu,
sonrası flu.
Yoksulluk
ve çaresizlik.

Ve sonra,
suskunluk çöktü dudaklarımıza,
yarım kalmış dualar gibi;
kime anlatsak derdimizi, ne çok şey eksildi içimizden.

Gecenin lacivert karanlığı çökerken gözlerimize,
aydınlıkla karanlığın savaşı başladı içimizde.
Onlar,
kendi karanlığında boğulurken,
biz,
kendi aydınlığımızda
yitirdik insanlığımızı.

Unutuşun elleri dokunurken yüreğimize.
usulca bir mezar sessizliği başladı.
örtüldü üstü umutların
ve hiç açmadı mezarlık çiçekleri.

Yine de,
her sabah yeniden doğmak,
yeniden insan olmayı denedik.
Bazen toprakta,
bazen bir mezar taşında.
bazen de bir baykuşun bakışında yok olduk.

Efkan ÖTGÜN