Sevdiğimizin baş harfini bile yazmaya çekinirdik,
Bir duyan olur, söz olur diye.
Bir “A” taşırdık içimizde
Kalbimizde sır gibi saklardık o harfi,
Bir defterin arasında,
Solmuş menekşeyle birlikte.

Telefonlar suskundu o vakit,
Sözler mektuplarda yaşardı.
Dolmakalem tıkanırdı heyecandan,
Kâğıt kokardı hasretten.
Bir zarfa koyardık yüreğimizi,
Köşe başlarında gizlice verilirdi.

Kasetlerde Ferdi çalardı,
Bir “seni seviyorum” kelimesi
Ancak şarkının içinde söylenirdi.

Bir bakış, bir tesadüf yetti o zaman,
Aşk sessizdi ama tamdı.
Bir selam bile bir ömür sürerdi,
Bir bakışın anlamı yüz mektuba bedeldi.
Kalpler konuşurdu sessizce,
Aşk gözle taşınırdı, sözle değil.

Şimdi hepsi meydanda
Sevda bile vitrine çıkmış.
Bir zamanlar sır olan gönül,
Şimdi hikâye olmuş ekranda.

Biz, mektupların zamanından geldik;
Mürekkebi gözyaşı, kâğıdı sabırdı bizim.
Aşkın adı fısıltıydı,
Gizdi, edepti, mahremdi.