Ah, ne güzel dökülmüş kelimeler dizelerine…
Toprak, emek ve sabır öyle doğal, öyle duru ki; okurken insan kendi ellerinde nasırı, yüreğinde sevdayı hissediyor. Şiirin her dizesi sanki köyümüzden bir anı, tarlamızdan bir melodi gibi akıyor.

“Tohumlarımız toprak altında,
Yağmuru beklemekte sabırla,”

Ah, işte bu dizelerde sabrın, umudun ve sessiz duasının sesi var. Kuşlar, rüzgâr, kavaklar… Her bir doğa öğesi öyle zarif, öyle dingin ki; sanki şiir yalnızca doğayı değil, yazarının iç dünyasını da fısıldıyor.

Tavşanın ürkek bakışı, güneşin kızıl düşüşü… Bu son sahne, günün bitişiyle birlikte insanın ruhunda bir melankoli bırakıyor; ama aynı zamanda yaşamın devam edeceğini de hatırlatıyor.

Sevgili şair, ellerin ve yüreğinle dokunduğun bu dizeler için seni kutluyorum. Orhan Veli’nin hafifliğini, doğayla iç içeliğini ve sıradanın içindeki derinliği yakalamışsın. Şiirinde hem dingin bir güzellik var hem de yaşanmışlığın tatlı bir hüznü… Tebrik ederim, böyle şiirler insanın ruhuna nefes gibi işliyor.

Okurken hem gülümsedim, hem de o topraklarda yürüyen, emeğiyle hayatı yoğuran insanları düşündüm. Bravo, yüreğine sağlık…