BİLSEYDİM

​Ne çok hüküm giymişim meğer,
Meğer ne çok öfke saklıymış sende.
Can’da gül iken, hangi ara dikenlere kan oldum?
Hangi ara bittim sende; hangi ara faili meçhul bir sızıya daldım?

​İhaneti bir mühür gibi basışındı asıl yara,
Ben sadakat kuyusuna yıldızlar düşürürken.
Sesim dağlardan döndü de sen duymadın,
Sen bir tohumdun; hiç açmayacak güllerle beni uyutan.

​Kalbimin aynasında çatlayan bir ışık şimdi ihanet,
Sadakatse o kırığın kenarında solan bir çiçek...
Dokunsam, ruhumun dumanı uçuşur parmaklarımdan;
Ateşe su taşırken anladım: Su bile yakarmış insanı, umut ektiği yerden vurulunca.

​Kimseye kırılmıyor, kimsede kusur aramıyorum,
Beni kahreden, bu zindanı kendi ellerimle örmemdir.
Herkesi kendim yücelttim, başıma taç ettim;
Zarar elden değil, can bildiğimdenmiş meğer.

​Yoruldum...
Her sabahın sessizliğinde adıma dokunan rüzgâr ağlıyor.
En ücra köşelere çekilip kaybolmak istedim,
Sustum... Sustum sessiz çığlıklarla dolu gecelere.

​Ateşe düşen mektuplar gibi yandı yüreğim,
Harflerim kor sancısıyla savrulup eridi.
Şimdi savur küllerini Gülizar’da dökülen yapraklar gibi;
Her biri seni hatırlatsın, her biri beni yeniden yaksın.

​Binbir heyecanla yazılan mektupları yakmak,
Söyle, bu da mı sevdaya dahil?
Hayır! Bu düpedüz aşka saygısızlık.
Sorgusuz, hesapsız, sadece seni yaşamak varken...

​İçimde bir yer var, adı hâlâ sen kokan,
Ama her nefeste biraz daha eksiliyor umutlar.

Bir duanın yarısında kaldım;
Yarısı sendin, diğer yarısı beddua gibi...

​Şimdi sevdanın en derin, en dilsiz acısındayım,
Karanlık pusuda; kalemim kan, kâğıdım yara.

Ben seni başıma taç, ömrüme can etmişken;
Senden eksilişime üzüldün mü sahiden?

​Yoksa gidişimi,
Sıradan bir mevsimin solan gülü mü sandın?
​
GÜLCAN ŞAHİN