Her şeye yeniden başladım,
Geçmişin külleri hâlâ sıcak ama,
Ellerimle serdim önüme yeni bir yol,
Taşları sert, rüzgârı keskin,
Yine de yürümek istiyorum bu defa.

Yeni bir evin duvarlarıyla konuşuyorum,
Sustum yıllarca, şimdi kelimelerim bile ürkek,
Kahve kokusu karışıyor sabahın sessizliğine,
Bir “merhaba” bile umut gibi dokunuyor içime.
Belki yalnızım, ama ilk kez sahici.

Yeni insanlar var çevremde,
Gözlerinde tanımadığım bir huzur arıyorum,
Kimse bilmiyor içimdeki fırtınayı,
Ama ben biliyorum —
Kendime yalan söylemeyi bıraktım artık.

Yeni bir iş, yeni bir aşk, yeni bir ben…
Kırıklarımın üstüne inşa ediyorum yeniden,
Kalbimi korkudan arındıramasam da,
Her sabah biraz daha kendim oluyorum,
Her adımda biraz daha “ben”.

Korkuyorum evet, hem de çok,
Ya başarmazsam, ya yine düşersem diye,
Ama içimde bir ses var,
“Bu sefer farklı olacak” diyor,
“Bu sefer seni kimse susturamayacak.”

Çünkü ben artık kaybolmak istemiyorum,
Hayatımı geri istiyorum,
Ağlamadan gülebilmeyi, sevilmeden de sevebilmeyi,
Kırılmadan var olabilmeyi istiyorum.

Ve biliyorum,
Her yeniden başlangıç biraz yaradan doğar,
Ama ben o yaralardan filiz verdim,
Artık korkum bile bana ait.
Artık yaşamak istiyorum —
Tüm eksiklerimle, tüm cesaretimle,
Yeniden.