iki mevsim nedir ki
bir ömür de
bir ilk bir de son olsa yazgısında
ortasında hep yaz, hep alev
kenarlarında ayaza vurgun
kışlar...



acının güneşinde ağarmakta
duygular
hayalim de ne varsa..
beldesi öksüz çocukluğuma
v/atan bir yürek
için de kalan ne varsa uçurumdan
atılmış izbe
kalıntılar...



bir sürü yalandan bozma
ölü mevsim düzmeceleri hikayemdir artık
seni bitirdiğim
kendi bitişime asılı
kömür gözlerine karanlığın resmini astığım
kasım cicekleri solgunluğunda
kokusu s/on bahar döküntüleri
ayak altına serili gazelden
sözcük
süprüntülerinde (sen…)



düş gezintilerinde elinden tuttuğum
hayal/sin
simdi bir şömine içinde alev alev
yanmakta
kadın sureti
ve sen izlenmektesin garp cephesinden
zırhı aşk
yüreği aşk,
prangalar dar geliyor doldukça
gözlerine
özlemin katreden birikme ateşi…



„simdi senin kentine yağmur yağıyor
koca bir şehir ağlıyorsa benimle“
külü mü kalır
yoksa izleri mi yıkanır senden kalan
son deminde ecel artığı acıların
yürekte








YILDIZ