Yetmedi mi? bu kadar acı çektirdiğin,
Madem sevmeyecektin,
neden seviyormuş gibi baktın gözlerime?
Madem tutmayacaktın ellerimi,
niye sımsıcak dokundun ruhuma?..

Yetmedi mi? her gün gözyaşlarımı kuruttuğun,
Madem kalbimi bırakacaktın yarı yolda,
niye ellerin hâlâ kanıyor avuçlarımda?
Niye her nefesim, sensizliğe rağmen
sana dönmek için çırpınıyor hâlâ?..

Yetmedi mi?
her gün ruhumdan bir parça kopardığın,
Madem öldürecektin,
neden bana yaşamı tattırdın?
Madem alıp gidecektin,
neden kalbimin ortasına ektin kendini?
Şimdi çekip gidiyorsun…
ama bilesin...bilesin ki
ben senden kopamıyorum.

Ne zaman gözlerimi kapatsam,
gözbebeklerinde boğuluyorum.
Beni en çok öldüren,
gülüşünün hâlâ içimde yaşıyor olması…
Bedeninden değil,
ruhundan söküp atıyorsun beni.
Ve ben, paramparça hâlimle
sana tutunmaya devam ediyorum.

Günahsız bir mahkûmum ben.
Suçum sadece seni çok sevmekti.
Şimdi; her cezası sensizlik olan
bir zindana atıldım.
Karanlıklar ortasında kaldım.
İçimde kapanmayan yaralarla

Ama yine de, herşeye rağmen,
senin kokunu arıyor ciğerlerim,
ellerinin gölgesini arıyor avuçlarım,
sesinin yankısını bekliyor kulaklarım.


Artık hangi düş gerçek,
hangi kabus yalan bilmiyorum.
Bazen sen yanımda uyuyorsun gibi geliyor,
bazen gülüşün odama doluyor,
bazen de sessizlik içinde
kalbim paramparça çığlıklarla çırpınıyor.

Sensizlik bir kıyamet… sevdiğim
Ben o kıyametin tam ortasında bile
hâlâ sana sarılıyorum.
Gelmeyeceğini bile bile...


..POYRAZCAN..