7
Yorum
50
Beğeni
0,0
Puan
428
Okunma
Kulağıma dilsiz papağanım dayanmış,
Dilimde suskunluğun ansiklopedisi.
Çağlıyor, öyle bir nehirim ki:
Bir yanımda ıslanmaktan korkan tarlalar,
Bir yanımda akan zaman var.
Kurumam lazım belki de.
Oturmuşum, çizgiyle çizilmiş bir evde,
Pencereden bakıyorum mabet gibi gövdemle.
Bir soğan kaçıyor bıçaklardan,
Çıkarmış mor kıyafetlerini,
Tarlalardan kurtulmuş topraklı püskülüyle.
Bembeyaz ve utanıyor.
Seslensem, biliyorum, vazgeçmeyecek kaçmaktan.
Ve
Bir şarkı mırıldanıyor,
Cadının emanet ettiği lanetli kedisi:
“Boş ver yav, boş ver yav…”
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.