KIRMADAN SEVECEKSİN

Kırmadan seveceksin,
Aşkı örfü adedi bileceksin.
Ağlamayı, özlemeyi, öğrenmeden.
Uğruna ölmeyi bileceksin,
Dokunmayacaksın tenine bir zerre.

Kırçıllı bozkır tozu gibi ,
bir ağırı gözüne kaçarda yakar,
göz gözbebeğini insanın.
Soğan acısı gibi sarar içini,
Acımtırak zemheri vurur solundan.

Kan akar yürekten sessiz bir ırmak gibi.
Gözyaşlarımla dolar o kurak toprak.
Sevda dediğin zordur gülüm,
yakar insanı her anını her yanını.
Bilmiyorsan sevmeyi,
bu yolun sonunu bırak..!

Korkma karanlıktan,
bu yol hep dar kavisli.
Kendi ellerinle kaz mezarını kendi yerini.
Bul bulabilirsen ararken aşk’ı.!
Zemheri de geçer,
acım da diner
Ama bilmeden sevme...!
Sakın kırlır kalp...

Gökyüzü çatlar yıldızlar dökülür,
Sen bilmezsin neden
canım böyle yanar.
Bir türkü yankılanır kulaklarımda.
Ama sözleri boğar,
bir düğüm kalır boğazımda.

Kırık cam gibi ,
bu kalbim paramparça,
Yürek soğuk,
zemheriden bile sert bu parça.
Örfü -âdeti bilirsen dokunursun nazikçe
Ama bilmiyorsan kaç, ruhumdan sanki bir tehlike.

Sol yanımdan vurulmuşum, kan akar damla damla.
Gözlerimde bir çöl,
bir serap gibi susuzluk sarar her anı.
Sevda bir oyun değil,
giydiysen ateşten bir gömlek,
Yanarsın yanmayı bile bilmeden.
Yeminlerin boşa,
eğer gönül vermiyorsan,
Bu toprak, çöl sıcağı, yakar kalpten eğer korkarsan.
Her sevdada bir iz, her izde bir yara,
Cesaretin yoksa dön,
yol burada kapkara.

Göz göze gelmeden önce düşün bir kere,
Bu yol çıkmaz, dönüşü yok, kalırsın belki yerde.
Kan ter içinde koşarız hayata inat,
Ama dokunma kalbime,
eğer bilmiyorsan kıymat.!!

Emel Abokan
28/06 /2025
21:38