Öyle kırıp paramparça ettin ki,
Adımı kalbine yazsan ne yazar?
Gönül defterimden sildim adını,
Kapımda kul köle olsan ne yazar?

Geceleri yıldızımdın, ayımdın;
Mevsimler içinde sen baharımdın.
Canımdan öteydin, tek durağımdın;
Gökyüzünde güneş olsan ne yazar?

Gündüz hayalimde, gece düşümde,
Ben seni yaşadım her nefesimde.
Tutunacak dal mı kaldı elinde?
Beni benden sonra sevsen ne yazar?

İçmeden sarhoşum, deliyim bugün.
Yaşıyorum sanma, ölüyüm her gün.
Gün gelir, karşıma çıkarsan bir gün,
Önümde diz çöküp kalsan ne yazar?

Ben aşkı, sevgiyi sende tatmıştım.
Meğerse kocaman bir yalanmışsın.
Seninle hesabımız mahşere kalsın,
Günde bin kez af dilesen ne yazar?

Sende bulmuş idim aşkı, sevdayı;
Gerçek sanmış idim sahte rüyayı.
Başımıza yıktın koca dünyayı,
Bundan sonra geri gelsen ne yazar?

Gönül yarası bu, dikiş tutmuyor;
Aklımdan bir türlü adın çıkmıyor.
Gün yirmi dört saat, inan yetmiyor,
Zamanı durdursan artık ne yazar?

Sevdamız gönlümde tomurcuk güldü,
Sayende açmadı, tez günde soldu.
Gözün aydın olsun: İsrafil öldü!
Her gün mezarıma gelsen ne yazar?

17.05.3025
İsrafil Bilican