Senli Zamanlar..

Gecenin en derin yerindeyim,
bir adın yankılanıyor duvarlarımda sanki
sen.
Uykular bana küs, yıldızlar hep senin gözüne benziyor.
Sana benzeyen her şeyle dolu bir dünyada
yalnızca sen yoksun.

Kalbim, eski bir mektup gibi
katlanmış duruyor göğsümde,
her kıvrımında senin bir gülüşün var.
Gözlerin…
sanki uzak bir memleketin yağmurunu getiriyor bana,
ıslanıyorum içimde.

Konuşmuyorum artık,
çünkü kelimeler senin yokluğunda boğazımda
birer cam kırığı.
İsmini söylerken bile
dudaklarım kanıyor habersiz.

Ne zaman rüzgâr esse,
ben içimden “geldin mi?” diyorum,
gelmiyorsun.
Gelişine bin şiir yazdım,
ama bir gidişin var,
hepsini susturur.

Sana sarılmak isterdim,
bir dua gibi,
bir çocuk gibi,
bir sonbahar gibi...
Usulca.
Sessizce.
Derinliğince.

Bir pencerem var içimde,
hep sana açık.
Bir duvarım var,
hep adını yazdığım.
Bir zamanım var,
yalnızca seninle geçen.
Ve bir ben varım,
sen gidince yerinde duramayan.

Hiçbir kalabalık doldurmuyor seni,
hiçbir kahkaha unutturmuyor o sessizliğini.
Sen gittin…
ama adımların hâlâ içimde dolaşıyor.
Sen sustun…
ama sesin hâlâ kalbimin çeperlerinde.

Sevda dediğin,
bir yangın değilmiş sadece,
bir ömür boyu yanan küldür bazen.
Küllendikçe daha çok can yakan.
Ben o küllerin içinde seni arıyorum,
bir kıvılcımın izinde.

Sevmenin yasası yok.
Kalbim seni seçti,
bir mahkeme gibi değil,
bir dua gibi.
Suçum buysa,
ben bu sevdayla idama da razıyım.

Bir gün,
bir şiirin kenarında bulur musun beni?
Bir şarkının nakaratında?
Bir rüyanın eşiğinde?
Kim bilir...
Belki de bir tesadüfte.

Ama şunu bil:
Ben seni,
dünyanın unuttuğu bir yerde,
Allah’ın unutmam dediği kadar
sevdim..

Hasan Belek
31 05 25
Akçay