Gök yere kavuşsa da, yer göğe el atsa da
Hep sana kavuşmanın hayalini kurarım
Güneş batıdan doğsa sabahleyin batsa da
Acaba suç bende mi, hep kendime sorarım.

Belâ her zaman belâ, bulaşmaya gerek yok
İti görsem kaçarım, dalaşmaya gerek yok
Menzil karanlık ise, ulaşmaya gerek yok
Ne kimseyi üzerim, ne de gönül kırarım.

Sevinçle üzüntünü, içimde yaşıyorum
Yükün ağır olsa da, zevk ile taşıyorum
Ben kendimi bileli, ardında koşuyorum
Kanasın kanamasın ben yaranı sararım.

Kadir kıymet bilmeze, muhtaçlar etme beni
Bu kadar seviyorken, yabana atma beni
Kendine yakın eyle, uzakta tutma beni
Çevrende gezemem mi, olmasa da yararım?

Lütfunu esirgeme, biraz zaman ayırsan
Rican baş göz üstüne, emir edip buyursan
Sonunda ölüm yok ki, biraz beni kayırsan
Tercihim yalnız sensin, seninledir kararım.

Çok olsa kader derim, yazılan gelir başa
Sevgimi haykırayım, ağaca kurda kuşa
Her kim nerde olursan ol, nerde yaşarsan yaşa
Şeş beş olmuş gözümle, ufukları tararım.

Kısaca söyleyeyim, sen benimsin ben senin
Ruhunla özdeşimsin, olmasa da bedenin
Yeter ki muştu versin, gelen ile gidenin
Engelleyen olursa, karşısında durarım.

Neyzemî’yim halimi arz eyledim ben sana
Bir tek üzüntüm varsa, doymadım kana kana
Anan baban sorarsa, tavır koy benden yana
Seni kaybetsem bile, gece gündüz ararım.

Necati OCAKCI (Aşık NEYZEMÎ)