Bedenim bir harita artık;
Çizgilerde kaybolmuş gençliğin izleri.
Zaman, dişleriyle kemiriyor yavaşça,
Kemiklerimde çınlıyor eski şarkıların sessizliği.

Gözlerimde akşamın loş ışığı,
Gölgeler uzuyor yürüdüğüm yolda.
Ayak izlerim toprağa karışıyor usulca,
Rüzgâr savuruyor hatıraları – unutulmuş bir harman.

Ellerim titriyor, kırık bir saatin akrebi gibi,
Dokunduğum her şey toz oluyor avuçlarımda.
Saçlarımda karlar eriyor,
Beyaz bir nehir akıyor omuzlarımdan.

Yüreğim eskimiş bir defter;
Yarısı yırtık, yarısı mürekkep lekeli.
Sevinçler solmuş, acılar koyulaşmış satır aralarında,
Ama hâlâ bir şiir saklı son sayfada.

Dünya hızlanırken, ben yavaşlıyorum –
Bir yaprak gibi dönüyorum boşlukta.
Biliyorum, yakında toprak örtecek bu sessizliği,
Ama köklerim uzanıyor…
Bir çocuğun kahkahasına.