Birer değnek gibi büküyorduk
Akreple yelkovanı,
Kırılmış çocuklar gibiydi
Her geçen anın anısı.
Zaman bize dar, nefesimiz dar
Sığınak ararken gölgemizden kaçar.

Yaylanıp hızla çarptı bize
O kırbaçlı saatler,
Gittikçe bastıran alacakaranlıkta
Konuşuyordum seni ezberler gibi.
Her cümlem yandı dudağımda
Ateş olup düştü sensizliğe.

Sesleniyorum sana —
"Ben buradayım" diye.
Ama rüzgâr bile unuttu
Yolunu sesimin.
Süzülüp gitti sözcüklerim
Göğe savrulmuş tüyler gibi.

Haykırıştı belki de içim
Ta uzaklara kadar,
Ama sadece yankım döndü bana
Tenhalığın soğuk dudaklarından.
Sanki dünya beni duymaktan
Yorulmuştu artık.

Gecenin koynunda
Sustukça daha da büyüyordu içimde sen.
Karanlık anlardı hâlimi,
Sen değil.
Bir yıldız bile yere düşmeden
Sen düşmüştün içimden sessizce.

Ve sen duymadın beni —
Ne zamanı, ne kelimelerimi.
Sevda bazen bir sessizliktir
Yırtılmaz hiçbir çığlıkla.
Ben seni içimde bin kez söyledim,
Sen bir kez bile duymadın.

@NURAL BEKTAŞLI