1
Yorum
13
Beğeni
5,0
Puan
243
Okunma
Sensizlikle başladı geceye hüzün,
Gökyüzü karardı, sanki küskün.
Fırtına koptu ardından ansızın,
Deniz delirdi, içi yangın.
Rüzgar savurdu hatıranı kıyıya,
Dalgalar vurdu, kinle taşa.
Her çarpış bir isyan, bir dua,
Gemilerde umutlar paramparça.
Gecenin soluğu buz gibiydi,
Her çığlıkta ölüm gizliydi.
Sonsuz bir bekleyişin eşiğiydi,
Gözler ufka mahkûm, yüreğim bitkin.
Gönlümde sen, kıyıda korku,
Batmakla kalmak arasında durdu.
Yalnızlık bir gemi gibi yorgundu,
Fırtına içimizde hep dururdu.
Sabaha bir adım kala duruldu deniz,
Gökyüzü sustu, sessiz sessiz.
Ne fırtına kaldı, ne iz,
Sadece içimde senin sessizliğin giz.
Bir gecelik ölümdü belki yaşanan,
Ama izleri silinmez zamanla an.
Sensizliktir asıl fırtınadan kalan,
Geceler geçer, ama gitmez yanan.
@NURAL BEKTAŞLI
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz