Katya’nın “Duydum ki” adlı şiiri, kırgınlığın en ince teline dokunan, sevginin içini sızlatan bir iç dökümüdür. Bu şiir bir sitem değil yalnızca; bir vicdan çağrısı, bir kalp hatırlatmasıdır.

İlk mısradan itibaren okuyucuya ulaştırılan “duydum ki” vurgusu, şiiri neredeyse mektup formuna sokar; yazar, karşısındakine ulaşmasa da, onun iç sesi olmaya niyetlidir. Özellikle şu dizeler çok etkileyicidir:

> “Benim sustuklarım sana sadakam olsun”
“Kırdığın kalbi elimden düştü kayalar sertti diye geçiştiremezsin haberin olsun”

Bu dizelerde, gönül adaletinin sesi vardır. Ne bağırır, ne yakarır, sadece “ben seni bildim, şimdi sen de kendini bil” der gibi…

Ve bu şiirin duygusuna eşlik edecek bir dua çok yakışır

Ya Rab,
Bizi bizi unutanlardan etme…
Gönlümüzden geçenleri kalbimize, kalbimizden dökülenleri yüzümüze nur eyle…
Ve kırılmış bir kalbi onarmayı, suskun bir sevgiyi yeniden duyabilmeyi nasip eyle…
Amin.