Zaman ve Sonsuzluk..

Bir toz zerresi miydim, evrenin sonsuzluğunda salınan?
Yoksa bir düşünce kıvılcımı mı, hiçliğin rahminde doğan?
Sorular, hep sorular… Zihnimin dehlizlerinde yankılanan.
Gözlerimi açtım, bir renge, bir sese, bir kokuya.
Adını "yaşam" koydular bu karmaşık, büyülü oyuna.

Bir rol biçildi, adı "insan", sahnede bir ileri bir geriye.
Zaman, akıp giden bir nehir mi, yoksa biz miyiz içinden geçen?
Dün, bugünün hayaleti; yarın, bugünün belirsiz düşü mü gerçekten?
An dediğimiz o kısacık durak, sonsuzluğa açılan bir pencere mi ki hemen yitip giden?

Kelimeler aradım, anlamın izini süren, hakikatin peşinden koşan.
Felsefeler inşa ettim, mantık surlarıyla çevrili, duygularla coşan.
Her cevap, yeni bir soruya gebe; her buluş, yeni bir arayışa nişan.
Yıldızlara baktım, o kayıtsız, o muhteşem sessizliklerine.

Küçüklüğümü gördüm, bir de anlamsız gururumun devasa gölgesini.
Evrenin şarkısını duymaya çalıştım, kalbimin ritmiyle senkronize.
Dağların bilgeliği, rüzgarın fısıltısı, denizin derin uğultusu.
Doğanın her zerresinde gizli bir anlam, bir varoluş coşkusu.

Biz ise kendi yarattığımız duvarlar arasında, kaybetmişiz o büyülü uyumu.
Sevgi dedim, bir bağ mıydı ruhlar arasında görünmez?
Acı dedim, bir ders miydi, kabuk bağladıkça güçlenen, silinmez?
Umut dedim, karanlıkta yol gösteren bir yıldız mı, hiç sönmez?
Belki de anlam, arayışın kendisidir, varmak değil, yolda olmaktır.

Her düşüşte yeniden kalkmak, her yanılgıda bir ders çıkarmaktır.
Yaşamın sunduğu her renge, her sese, her duyguya açık kalmaktır.
Bir ağacın kökleri gibi salınmalı düşünceler, toprağın derinliklerine.
Ve dalları gibi uzanmalı gökyüzüne, bilinmeyenin sonsuz mavi enginlerine.

Korkmadan sormalı, korkmadan düşünmeli, kendi hakikatini keşfetmeli her nefeste.
Ne bir başlangıcım var aslında, ne de bir sonum.
Enerjiyim belki, dönüşen, biçim değiştiren, evrenle bir olan.
Bu bedenin ötesinde, bu zihnin sınırlarının dışında, sonsuz bir yolculukta soluklanan..

Hasan Belek
07 05 25
Akçay