Sonsuzluğa Bir Nefes..

Bir anlık durak bu dünya, bir gölgelik misali,
Güneşin altında bir an soluklanıp geçilecek bir menzil.
Gönül gözüyle bakınca, her zerrede bir ilahi tecelli,
Bir çiçeğin açışında, bir kuşun ötüşünde O’nun sesi, O’nun izi.

Varoluşun sırrına ermek, bir damla iken umman olmak,
Hiçliğin ortasında "Ben" demenin ötesine geçip, "Biz" olabilmek.
Her nefeste "Hû" deyip, O’na doğru yol almak,
Her adımda küçülmek, O’nun büyüklüğünde kaybolmak.

Zaman, bir nehir misali akar gider durmadan,
Kâh coşkun çağlayanlarla, kâh sakin bir liman.
Her an yeni bir imtihan, her lahza yeni bir irfan,
Geçmişin yükünden arınıp, geleceğin endişesinden sıyrılan.
Akıl, bir rehber olsa da, yolun sonunu görmeye yetmez bazen,
Kalp pusulasız kalmamalı, sezgilerin fısıltısına kulak vermeli her dem.

Aşk ile yoğrulmayan hamur, kemâle ermemeli, o çiğ kalır,
Gönül fırınında pişmeyen fikir, ruha gıda vermemeli.
Felsefe, derin bir kuyu, sorularla dolu, dipsiz ve engin,
Her soru yeni bir kapı aralar, bilinmeze doğru bir seyr-ü sefer.

İnanç, bir kanat misali, yükseltir ruhu, göklere eriştirir,
Korkuları aşar, ümitleri yeşertir, karanlıkta bir ışık belirir.
Biri arar, diğeri bulur; biri sorar, diğeri yaşar,
Kimi mantıkla yürür, kimi aşkla uçar.
Hakikat denen o tek inci, sabırla aranır, aşkla taşınır,
Binbir perdenin ardında gizli, gönül gözüyle ancak tanınır.

Bu âlem bir rüya belki, bir imtihan sahnesi,
Rolümüzü oynar, sonra asıl yurdumuza döneriz sessizce.
Gaflet uykusundan uyanıp, varlığın özüne ermek,
Fani olanı bırakıp, Bâki olana yönelmek.
Her ayrılık bir vuslatın habercisi, her son yeni bir başlangıç,
Ölüm dedikleri, aslında bir doğuş, sonsuz hayata bir çağrı, bir yankı...

Hasan Belek
07 05 25
Akçay