La tahzen
Geceye bakma öyle derin
Karanlık sensin belki, belki de.
Gündüz sende gizli.
Düşen her yıldız, bir duanın sessiz tanığıdır,
Suskunluk da bazen haykırmaktır, bil.

La tahzen,
Rüzgâr savuruyorsa da saçlarını,
Gidenin ardında kalan, sadece sen değilsin.
Her ayrılık, vuslatı özleyen bir doğum sancısıdır.
Ve Mevlânâ der: “Ayrılık da sevdaya dâhil.”

La tahzen,
Aç kalmışsa sofra bir akşam,
Gönül tok olsun yeter, der dervişler.
Yoksulluk bir kefen gibidir bazen,
Ama ruhun giysisi sabırdır, sabret.

La tahzen,
Dünya sana dar gelirse eğer,Unutma, “İncinmek istemeyen, incitmez.”
Kapanmayan kapılar, belki de başka yolların girişidir,
Görmeyi bilen için duvar bile pencere olur.

La tahzen,
Gözlerin ıslanırsa sebepsiz,
Belki de Rabb’in sana bir temizlik sunuşudur.“Üzülme,
Allah senden yanadır.” der Mevlânâ,
Ve bazen gözyaşı, secdenin yolunu açar.

La tahzen,
insan unutur, insan terk eder,Ama Hakk unuttu mu hiç mahlûkunu?
Yüz çevirdikçe herkes senden
Bir bakış yeter semâya, hepsi silinir.

La tahzen,
yorgunsan bile hayattan,Yol uzun, evet, ama
her adımın şahididir melekler.
“Ne arıyorsan, kendinde ara,” der Mevlânâ,
Ve sen, en büyük kaybını içindeki ışıkta bulursun.

La tahzen,
Ömür bitecek diye korkma,
Her son, başka bir başlangıcın pususudur.
Kabuk bağlayan her yara, sabrın ilâcıyla iyileşir,
Ve ölüm bile, vuslattır dostunla.

La tahzen,
Çaresizliğin eşiğinde bekliyorsan
Bil ki çare, arayan kalbin kendisindedir.
Mevlânâ’nın sesiyle yankılanır boşluk:“Ümitsizliğin adı şeytandır.”

La tahzen,
Çünkü bu fani cihanda,Ne acı kalır baki, ne de sevinç daim.
Bir solukluk huzur yeter insana bazen,
Ve bir "Elhamdülillah" bütün derdi susturur.