Ben ahşap bir evim
kalbim geniş mi geniş bir oda
misafirleri ağırlamak içindir
bazen biri uğrar
sadece tek bir gün kalır
lezzetli yiyecekler sunarım
rahat etsinler diye
tertemiz mis kokulu çarşaflar
serilir yatıya gelenlere
huzur dolsun diye içleri
sevgimi saygımı serperim üzerlerine...

Misafir gitmek için gelendir
gelir geçer kalbimden
bilmezler ki
deler geçer bazen de
ben her seferinde aynı coşku ile karşılarım
en değerli ikramlarımla ağırlarım
onların kendilerini değerli hissetmelerini sağlar
samimi iltifatlarım
hiç olmazsa bir veda beklerim
çoğu buna gerek bile duymadan
gider habersizce...

Ben misafirlerime gönülden bağlanırım
sanki canımdan kanımdan imiş gibi
her anımı onlara vakfederim
kendimi unuturum
ışığın etrafında dönüp duran bir
pervane olurum
kıymetim olmaz ben çırpındıkça
kendilerinden bilirler
el etek öpüp yerlere alçaldıkça
dik durmayı bilemem ezdiririm kendimi
ucuza veririm som altından sevgimi...

Ben ahşaptan yapılmışım
anam babam topraktan
serinlerim başucumda sallanan
ağaçtaki yapraktan
konuşurum duymazlar
gülümserim görmezler
değer verdikçe kabarır egoları
değerimi bilmezler
kalbim geniş mi geniş bir oda
ağırladığım kıymetli misafirler
ağırlıklarını,oracığa bırakır giderler...

Gülhan Çeliktaş