sana dürümlük acılarımdan getirdim dolores
"tek üzüntüm kendi cenazeme katılamayacak olmam"
kalbimin fiili bir anısı dilden dile anons edilirken
cesedime sarılıp ağlayamamak
her tabuta en az bir acıyla girilir biliyorsun
her yola en az bir yoklukla çıkılır katıksız
her dağa, her ormana ve kuşlara yemin olsun ki
ben dilimin ucundan başlıyorum önce kanamaya
alınıyorum ama ayıp oluyor dolores
cümle alemin önünde tırmansak yarama
bir deri bir kemik kuru iskelet
dağılırız gram gram bin parçaya

beni önce gömün sonra yeşersin bu toprak
ağlamak başka baharlara kalsın


ben çok güzel ağlarım homo doloris
ağlayınca dikili ağacı olmayan çorak bir ormanı
sulamaya gider göçmen kuşlar
filizlenen tomurcukta bir damla çiyi
buğdayı başağa göğerten güneşi
gamzesi savaşta düşen öksüz bir çocuğu güldürmeye
demedi deme
ben çok pis ağlarım dolores
ağlayınca gözümün her bir damlası
kalbimi tırmanır ağır ağır
tek üzüntüm o çocuklara sarılamamak

beni önce güldürün
sonra yaşamaya devam edersin zampara homo hedonist


acı veriyor sizi böyle okumak
bir kartopu gibi yuvarlana yuvarlana
büyüyor içimde çığlığınız
kalbimi ikiye bölen alçıpan duvarda
zenginden çalıp fakire dağıtan
halkın kahramanı robin hood
bi kamyon şoförüyüm gündüzleri
balkonda meraklı sabri beyim bazı bazı
başka bir hikãyede vakkas efendi
külkedisi sindirella olurum geceleri
dünyayı kurtarmaya gideriz beraber

beni önce yaşatın abiler!
patolojik yaralarımın icabına sonra bakarsınız


insan zehrini akıtmadan yarasını kanatırmış önce
gönül koyacağına taş koyarmış yoluna
ama dönüp bakmazmış o yaraya kimse 
kırık harflerde buruksu bir tad kekre
ya hızır! yemin olsun ki taşlarımı yere bıraktım
gözü toprağa bakan acılarımı canıma dişime kattım
ucundan bir kırtık kesip attığım ahların üstü
yedi ceddime veresiye kalsın.



olmuyor ama böyle
tansiyonum düştü, şiir tuttu
"otur" dedim kalbim
şimdi geçer.


♧m.g♧