8
Yorum
43
Beğeni
5,0
Puan
485
Okunma

Arşivden düzenlediğim bir şiir.
Büyüdükçe şiştik, havada başlar
Çoğaldı gönülde zedelerimiz.
Dondurdu sevgiyi bitmeyen kışlar
Saygıyı unuttu zâdelerimiz.
Şeytan inancıma mezar eşiyor
Mü’min gül bahçesi sanıp düşüyor
İmân nûr’u sönen, kalpler üşüyor
Açık kaldı hayâ perdelerimiz.
Vicdanlar yaralı, kan kaybediyor
Akıl başa küsmüş, firar ediyor
Haram helal deme! Nefis, ye diyor
Geri çevirmiyor midelerimiz.
Zannetmeyin dostlar yokluktan öldük
Yedikçe acıktık, tokluktan öldük
Hepimiz ters yolda çokluktan öldük
Ölülere mezar gövdelerimiz.
Bilmiyoruz, konu komşu ne hâlde
Akrabaya deriz: Geliriz öl de
İnsanlık, adalet yalnızca dilde
Zehir sunar oldu bâdelerimiz
Gerdi yolumuza, şeytan ağını
Saldı üstümüze günah çığını
Yeşertmek zor gayrı gönül bağını
Yaradır gönülde ukdelerimiz.
Gönüller hercai, uç daldan dala
İsyan ediyoruz inince belâ
Girmez kulaklara okunan sala
Dolmayacak gibi vâdelerimiz.
Nûrfânî dünyadan geçemez oldu
Nefs’inin elinden kaçamaz oldu
Dostunu, hasmını seçemez oldu
Aşikârı görmez didelerimiz.
Nuriye Akyol
6/6/2022
Görsel alıntıdır.
5.0
100% (26)