HASBIHAL

Gün kalkar tepemizden/ Sonsuza göçer alem
Hangi zaman dilimi/ çaldı hulyalarımı
Umutlarım göçüyor/ dört yanım Sardı elem
Paramparca umutlar/ kaplamış yollarımı
Vahşet arenasında/ tükendi tüm sevdalar
Seven dil kan damladı/ haykırmada nidalar


Duşun̈celer yozlaşmış/ seraba döndü kasvet
Öyle vahşi zamanki/ her şey geçmişe hasret
Dünyanın düzeninde/ bu kalbur bilmeceler
Çözümünde fayda yok / gelde duruma sabret
Sardı şafağın nuru / her yer aydınlık amma
Gönüller kör karanlık/ şefkati uzar sanma

Açılmış güller gördüm / renk aynı koku yitik
Nice insanlar gördüm/ kalpte merhamet bitik
Aklımın zerresini/ almıyor arsızlığı
Ahlak denilen olgu/ paramparca ve yırtık
Acı veriyor hayat/ cehennem sarmalında
Sanki dünyam yıkılmış/ kader solmuş. alnımda

Böylece geçer zaman/ asude bir anım yok
Fırkatın pençesinde/ yoz sevgiye karnım tok
Parçalanmış ne varsa/ hayat penceresinde
Deler gönlümü heyhat/ güvene atılan ok
İnsanlık ölüyor bak/ gözler kör, kulak Sağır
Öyle bir derde düştük/ dünyadan kat kat ağır.


Bir Ecir Demirkıran Şiiri