YÜREK AVAZI


Kalemin dokunduğu beni yazarken sana
gözlerim vechindeki ben’ deyim anlasana

İçimde cennet durur cehennemse neyime
Düşününce durumu beynim düşer elime

Kapışıyor duygular cellat kesiyor başlar
Duman çokmüş ruhuma aklanmaz yakarışlar

Belki uzak diyardan masumluk karinesi
Tutmuş gibi elimden bilmem bu neyin nesi

Cambazlık şovalyesi insanlığa yol çizer
Ahlaksızlık diz boyu, çökmüş vicdanı ezer

Bu devir gariplerin dünyaya son bakışı
Yazımız heba oldu güz’se çıkarmaz kışı

Masum bedenler tutsak gözlerde sönük bakış
İğrençlik çemberinde umütsuzca haykırış

Oyle bir bela ki bu bilinmez yollardayız
Yözlaşan bir ahlakın yalan kollarındayız

Hayasızca vuruyor bebek cocuk ne varsa
Tarihte emsali yok bütün dünyayı sarsa

Yozlaşmış emellerin sonu hüsradır inan
Kaybolan vicdanlarda insanlığa dayanan