TUT ELLERİMDEN


Ellerimle tutamadığım esaretin pençesindeyim
Görmediğım prangaların toz tutmuş halkalarında incinen gururum
Ya ruhumu azad eyle, sensizliğe bırak
Yada sürgünümü sür
ıssızca saldığın dağ başına
Deli gömleğini giyinmiş
yol yorgunuyum
Yokluğunun korunda eriyor zaman
Kördüğüm salkımlarda
bir perçim umuttun
Sana uzanırken tüm dileklerim
dallara bağlanmış bez parçalarında türbe dualarımla
Umuda bırak tüm dilekleri


Buğulu gozlerinde, titriyor efkarım
Hatırlarmısın
Ölümün soğuk tenindeyken
duyguların
Çırpınan kuş gibi titrek gözyaşlarınla
Göğsüme hançer gibi dayadığın
özlemlerini
Alıp ruhumun derinliğine gömerken
Sen hala ağlıyordun

Şimdi kar yağmış saçlarıma
gecmişe dair tüm yaşanmışlığım
Siliniyor hafızamda
Bir tek senin varlığın durur

Seni hatırlıyorum,
Çiçek. Renkli fistanınla
geçerken sokağımızdan
Seyrine, seyran ediyorduk, mutlu
Gönlümüzle
Omzunda testi,
Yarım örtülü şalınla
Sâçların ıslak dökülürdü tenine
Sana aşık gönülde fırtınalar eserdi
Dilimdeyse radyodan yükselen
Hazal türküsü

"Mehmet arifin" sesiyle bütünleşen
bir nehir misalı akıp giden nameye benziyordun
Ve ben hala sensizliğini yaşıyorken
Çekip gitme son birkez
Tut ellerimden...