Hayal kırık
hayat kırık
kalp kırık

Ellerine sağlık
kırılmadık yerim
kalmadı çok şükür

Ahlarla
vahlarla tükettiğim
bu ömrün içine tükür

Gönül harap
varlık harap
can harap

Gör halimi
acı halime
sen Yarap

Bundan böyle
yaşayacağım
şalap şulap

Ne çok
değer veririm
bir kimseye

Ne göklere çıkarır
taç yaparım bi daha
başımın üzerine

Uyum sağlayamadım
ben şu feleğin
oyununa düzenine

Kendin
çağırırsın diyorlar
olanca felaketi

Katılmıyorum
bu safsataya
kendimi bildim bileli

Belayı da mı ben
davet ettim vefasızlığı
ve kalpsizliği de mi

İyiler hep mi acı çekecek
bu güzeller güzeli
fani dünyada

Yeşiller sararacak
pembeler kararacak
eflatunlar moraracaksa

Ne anlamı vardı
onca çabaların heveslerin
heyecanların inancın

Can sıkkın ruh bıkkın
dermanımı alıp gittiler
kıymet bilmezler

Birkaç pürüze takılıp
denizin altındaki incileri
mercanları görmezler

Üzerler kahrederler
döneklik ederler de
hiç mi üzülmezler

Şu koca başımı alıp
gitsem uzaklara
kaçıversem

Sonra
en yüksek dağın
tepesine tırmansam

Sevmekten
başka işe yaramayan
o başı uçuruma fırlatsam

Karanlık lamba ile
aydınlanmaz
güneşin doğmasını bekle

Dünya cennet
olur sandımdı
iyilikle güzellikle

Neşe üzgün
sevinç üzgün
şen üzgün

Soruyorum
her şey eğri
ne düzgün

Sevgim yaralı
şefkatim yaralı
merhametim yaralı

Vicdan kayıp
cesaret kayıp
çok ayıp

Akıl almaz
kalp dayanmaz
kabul olunmaz

Yol bitmedi
yolcular indi
birlikte yola çıkan kimdi

Hesapsızdı sevgi
art niyetsizdi
bu barikatı kim dikti

İnsafsızlık
izansızlık
hayırsızlık

İyiliği paraladı
güzelliği yaraladı en fenası
sonunda kendini haklı çıkardı

Kalbimde umut kırık
gönlümde murat kırık
gözümdeki karat kırık

Kırdın döktün
yalnız mı sandın
hayır hayır aldandın

Sırça sarayımızı
yıktın aslını söyle
niye çok çabuk bıktın

Sanki beraber verilmiş
bir karar gibi kandırdın
empoze ettin inandırdın

Güven kırık emel kırık
mesut olma arzusu kırık
cam kırıklarımız senin içine batık...



Gülhan Çeliktaş