Kalbim infilak eden bir volkan
benim yerime bulutlar ağlıyor
içimin en sağlam yeri sarsılıyor
artçılar kalıntılarımı kül ufak ediyor
hayatın tadı tuzu bitti yok oldu
gökkuşağımın renkleri sararıp soldu
gönlüm ızdıraptan inledi yoruldu
olanlar üzücü bir rüya olsaydı keşke
derdim ki oh şükür sadece bir rüya imiş
ne yazık inandığım ne varsa dibi delinmiş
konuşmak neye yarar sözler faydasız
ömrüm tükenecek kederle, olsaydım arsız
kaçsam gitsem kaçamıyorum gidemiyorum
zamanı geriye sarıp da olan biteni değiştiremiyorum
adeta bir nehirde suya kapılmışım sürükleniyorum
Allahım,yüzümüz hiç gülmeyecek mi diyorum

Şaşkınım ben insanların kaypaklığına
yarı yolda bırakıp sever görünüp aldattığına
görünmeyen bıçak darbeleriyle ruhumuzu kanattığına
aklım ermiyor bazen bir çocuğum ben aldanıyorum
herkesi kendim gibi içi dışı bir sanıyorum
sevdiğim ölçüde canım yanıyor
acıtıyor vefasızlık yarı yolda bırakıyor
kalp kırıklıklarına hangi mahkeme bakıyor
en çok da insanların pişkinliği gücüme gidiyor
beddua edemem , Allaha yaslarım sırtımı bir tek
diyemem hiç kimseye çektirdiğin kadar sen de çek
ben küslüğe dayanamam , küsmek bu kadar mı kolay
nedir nedendir niçin, halledilebilirdi istense her olay
vay güzelim hayallere verilen emeklere dökülen terlere
vay ki vay...

Şimdi ağlama vakti
ama ben ağlama hakkımı çok önceden kullandım
çok değer verdim insanlara kayıtsız şartsız inandım
2025 değer verdiklerin tarafından hançerlenme yılıymış meğer
geldi geleli başımızda musibetler kol geziyor birer birer
yangın,sel,hastalık haberi ayrılık,
umudun ortasına düşen yıldırım,sessiz çığlık
yine de en mühim şey sağlık
o da parasız olmuyor ne yazık...

Kendimi merkeze koymadım
ilgi gösterilsin istemedim,sevdiklerime yapılanı hazmedemedim
nezaketimi bozmadım kimseyi kırmadım incitmedim
ne kadar etkilendiğimi bilmiyor
benden uzaklaşıyor araya mesafe koyuyor

Haydi yalnızlığım öksüzlüğüm garipliğim
sen bari elimi tut gülümse bana
güzel bir söz söyle ilaç niyetine
dost yok dost görünüyorlar
dişlerini gösterip gülümsüyorlar
sonra anlaşamamaktan bahsediyorlar
ya o tatlılıklar neydi,çiçekler çikolatalar güller
şimdi ne olacak yıkılan onca hayaller...

Ruhum sahteliklerden yorgun
virüse dönüşür mü peri masalındaki prens
Allahım bir medet ne olur ya bir ümit ver ya da nefesimi kes...

İnsan kendine bile güvenemez mi artık
niçin geldin hayatımıza
kendi yağımızla kavrulur hayatın zorluklarıyla başa çıkardık
sanki sonsuza kadar sürecek bir peri masalıydı
sanki ingiliz kraliyet ailesinin prensi prensesiydi
acaba herşey olağanüstü güzelken neler değişti
yoksa çekemeyenlerin gözü nazarı mı değdi...

Anladım yaşım yüze dayansa bile hep çocuk kalacağım
elma şekeri uzatan her eli sadık bir dost sanacağım
bilmiyorum ki daha böyle kaç kere
yüzüme her gülene aldanacağım ...


Gülhan Çeliktaş