YALNIZLIK

İnsanlar yalnızlığımda kusur arıyordu
oysa yalnız değildi yalnızlığım
gökyüzü kadar engin
yeryüzü kadar geniş bir cografyada
yıldızlar kadar çok
yıldızlar kadar kalabalıklar
ve bir de ben varım yalnızlığımın yanında

öyle samimi
öyle içten bir dostluk ki bizimkisi
karanlık sayfaları birlikte kapatıp
aydınlık günlere birlikte uyanıyoruz

gecenin sessizliğinde bile
kalbinin ritmini duyar
nefesini hissederim yalnızlığımın

siz adına katkısız yalnızlık dersiniz
oysa yalnızlık bende tutkulu bir aşk
dostlukta sadakat
kusursuz zerafete haslet gibidir

ne zaman adına bir şiir yazacak olsam yalnızlığımın
yalvararak diz çöker
"n’olur neşretme adımı utanırım" der

böylesi bir tevazu
tam da benim yalnızlığıma yakışır diyerek
çeker alnından öper
ve eklerim
sen ne kadar naif
ne kadar candan bir dost
ne güzel sırdaşsın
ne zaman yanlış bir sokağa girsem
çeker kolumdan uyarırsın
ne zaman sırrımı açsam
kendinle mezara taşırsın

Efkan ÖTGÜN