Sonu yok bu yolun,
Yol dediğime bakma bir hengame ki;içinde derin yaralar.
Sonu yok bu gidişlerin,
Gidiş dediğime bakma;ipe sapa gelmez bavulunu alıp gelmelerle dolu.
Varış çizgisi belli değil,
Yarış gibi sanma, koştuğunu sanıyor tüm hayallerim.
Hayalleri olan bir benim,
Ben diyorsam,kendimi sakladığım kuytudan çıkardım demek ki.
Kuytular saklı zihnimde,
Zihnim o ki bir gülün dikenlerine sahip.
Gülü olanın dikenleri hercai vardı oysa,
Hercaisi asılı kalan bir dal görünüyor ağaçta.
Ağaca sorsam çoktan düşürdü kurumuş dallarını.
Bir dal meselesi değil ki bu.
Rüzgarın savurduğu bir aşkın ta kendisi aslında.
Sarsılan,savrulan,kırılmış ve dağılmış kalbimin aşkı.
Aşkı dağılan başka bir bahane bu.
Bahaneleri peşin sıra gelen baharın çiçekleri.
Sorma bana çiçeklerin tomurcuğunu!
Toprağa düşen herşey gibi bir gün yeşerecek..
Yeşeren herşey bir gün beni affedecek.
Affetmek dediğin şey aşka saklamış kendini,
Yol uzun,gidişler gelmelerle dolu..
Bir bavul sevgi birikti içimde,
Uzun uzadıya sev beni,
Ne olur ne biter bilinmez,sen sev beni.

Elif Genç