Anlayamadığımız şiirleri niçin daha fazla severiz
ne gariptir bizi anlamayanları daha fazla sevişimiz
anlayabilmek ve anlaşılmak endişesine düşmeden
olduğu gibi bırakalım şu hayatın peşini üzülmeden...

Bulutsuz mavilikte uçabilmek kanatsız pervanesiz
aşabilmek karlı dağların ardındaki yemyeşil vadiye
ekmek olup yağmak fakirlerin üzerine süt beyazlığında
alevlere dalabilmek isterdim İbrahim gibi korkusuzca...

Bir var olan bir yok değil mi hani önceki var denilenler
hayata sımsıkı sarılanlar asla bırakmak istemeyenler
nerelere gittiler güzel yüzlü güzel sözlü güzel sesliler
bir hatıra bir film bir iyi insandı cümlesine dönüşenler...

Anlayamamak kaderimizin altın harfleridir parıldayan
ömür denilen şey bir lahza görünüp kaybolan bir iz
gökyüzünde kayıp giden yıldızlarız her bir tanemiz
bomboş kalıyor aslında tutunmak isteyen ellerimiz...

Allah sır, Allah bilinmeyen hissedilen sonsuz kudret
Ona inancımız olmasa tutar bizi ayakta hangi kuvvet
Onun zatını anlayabilmek mümkün ötesinde imkansız
sadece varlığını hissederiz her kalp atımında aracısız...


Gülhan Çeliktaş