Şair olamadım
Ne Nazım oldum ne Hikmete erdim
Ne Necip oldum ne de Fazıl lık döküldü kalemimden
Araları bozulmuş misali iki kelimeyi bir araya getiremedim
Okuyanım da olmadı
Oysa ceketimi satmaya razıydım okumak isteyenler uğruna

Pilav tenceresine sarılmış gazete sayfalarında bile yer almadı şiirlerim
Şiirlerim dedim! Özür dilerim!
Yazdıklarıma şiir demeye şahitlik edecek okuyanım da yok benim

Aydın biri olamadım
Sözlerimin ışığı bu yüzden sönük
Kalemim desen yazamamaktan kireçlendi
Kütüphane kütüphane geziyoruz şifa bulmak için
Bu hastalığa bir çözüm yok
Şairler kısa bir ömrünün kaldığını söylüyorlar yazılmış şiirlerin başında ve sonunda
Defterim desen alacaklı gibi bakıyor yüzüme
Beyaz bir sayfa açmak istiyor
İçime attıklarımın borcunu ödeyemiyorum ki
Ben de bir adım atayım

Her harfimin sınırları çizilmiş
Yıldızlar bulutlar denizin mavisi
Toprağın bereketi
keşfedilmemiş bir mısra bırakmadılar
Sağ olsunlar
En fazla güneşe değer diyorum sözlerim
O da elbet birinin tekrarı olur
ne yazık ki biliyorum.

Ama yine de yazıyorum…
Kelimelerin yerlerinin durmaksızın
değiştiği bir dünyada
Okunmayacağını bile bile sözlerimi bırakıyorum bu fani hayata

Birinin mırıldandığı bir dizede
Adım anılır mı bilmem
Belki bir çay sohbetine değen hüzün olur kelimelerim
Belki de eski bir radyoda tesadüfen çalan bir şarkı
Dedim ya belki
kim bilir ? gerisi sessizlik...


Uğur KILIÇ / 12.02.2025