gel demiş, gel...
nasıl gelemem ki, gel demiş yar.
ne dilim susar böyle bir çağrıda,
ne ayaklarım itiraz eder gidilecek bu yolda.
itaatkar değilim belki,
ama fütursuz da değilim hiç.

bir davet ki içten ve gönülden,
bir ses ki içimi tir tir titreten,
gel demiş, can gel...
öylece hiç durulur mu?
hemen yola koyulmak gerek,
seve seve, aşkla ve hasretle.

sen gel de, yeter ki...
ben gelirim,elimde bir gül,
yüzümde bir tebessümle,
ve dilimde adını yücelten sözlerle.
sana söylenecek hiçbir söz yetmez bilirim.
ama yine de gelirim,
düşlerimin en güzel iltifatlarıyla.

ben buyum işte bazen bir gül ile gelirim,
bazense yalnızca gülen bir yüzle.
bilirsin beni arada bozarım ağzımı,
belki küfür karışır sözlerime,
ama alınma, ne yaparsın,
insanın kusuru da kendindendir.

sen yeter ki çağır beni,
unutma varlığımı,
gelirim sana,
her şeyin sonunda nasılsa sen varsın...
bütün yollar hep sana çıkar,
ucunda sen varsın.
*
Mehmet Demir
27125