Akşam gelip serilince göğün üstüne
Narkozdan yeni çıkmış hasta gibi geçip gitmek istiyorum içinden sokakların.
Yağmur damlaları sürterken sırtını pencerelere
Hasret yalar diliyle köşesini akşamın
Gitmek istiyorum buralardan hiç kimseye bir şey söylemeden
Yalnızlığımı kimsesiz bırakarak
Ah keşke mümkün olsa da gidebilsem
Kalmak için de geçerli bir sebep yok artık
Bütün güller yalancı
Yaprakları pusuda bekliyor gecenin
Sürgün kalıyor her defa yalnızlığım
Gözlerimi düşüyorum yıldızlardan
Kala kala külleri kaldı
Unutmayı özledim biliyor musun
Bu yüzden siyaha boyuyorum göz çukurlarımı



Arama beni diyorum ya
Hani belki bir mucizeye denk gelir diye
Belki hiç ummadığım bir sokaktan düşer ekmeğim diye
Belki konarım ıssız dudağına diye
Gözlerim gibi yaşıyorum hayatı
Yorgun bitkin ama umutlu
Ellerim gibi sarılıyorum hayata
Heyecanlı ümitkâr
Her ümide koşarken yalnız yapayalnızım

Söyleyecektim oysa gelebilseydin
Olmuyor
Sensiz olmuyor diyecektim
Ne kadar zor olduğunu anlatacaktım sana sensiz yaşamanın
Ama sen gelmedin
Belki de bu yüzden ölemiyorum
Belki de


Öyle bir kulum ki ben hem bahtsız hem kadersiz
Yaşıyorum sanmayın ben ki benden habersiz