"“Ben Kureyş’ten kurutulmuş et yiyen bir kadının oğluyum”



bu bağların toprakları adem
en çok çiğnenen
söz
bağından koparıldı
derin vadilerde aktı
yıldızlarda parladı
güle yazıldı
dağlarda karlandı.. buharlandı.
oysa
"ben batan şeyleri sevmem" dedi.

konuştukça konuşur aynalar
kumdan çiçekler ve yeryüzü güneşi..
gözlerime doğru yüksel
daha ve ayrılıksız..
bir kopuşla gel
hakikat kelimelerden geçmez.

serap ne çok. inanmanın tadında
güvercin kanadında narin bir şarkı ağıdıyla
girerek yâd-ı beyza avlusuna
Şam’ın doğusundan göğün kızılından bir ırmakla
saçlarında bütün boğulmuş bir ağır..

ipince bir duyuşla gel
saçlarını taramamış fısıltılar..
kalbinle dünyayı ’yokla’
gözlerin varlık serenâdı
hiç edip cümle kapıyı suya yazılanı
yazılmayanı
göğsüme dilek ağacı..

ellerimle hürlüğünün bir olduğu vakti
kucakla
bana kolların yeter.