25
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1819
Okunma
Her dalda bir sarı yaprak üşürken,
Her yüreğe bir yalnızlık düşerken,
Ölüm kaçınılmaz, geç yahut erken;
Hayat dediğimiz, gel-git bir nefes;
Örer sensizliğe bir çelik kafes...
Islık bir yalnızlık kalır koyakta,
İster yalnızlıkta, kalabalıkta,
Sevdalı yürekler ölür ayakta;
Bir kuru ad kalır, soluk bir beniz,
Dalgası kırılmış yorgun bir deniz.
Yüzü asılırken çaresizliğin,
İğdiş edilirken tüm erkekliğin
Kar eylemez dağlar gibi dikliğin;
Bir karanfil gibi, bükülür boynun,
Bakarsın ki, sonu gelmiş oyunun.
Boşlukta savrulur, artık son sözün,
Her gün tırmandığın, yokuşun, düzün,
Yüklenirsin acısını öksüzün;
Bir dağ çöker tam göğsünün üstüne,
Dilin özlem duyar anne sütüne.
Özlemi diyarın, sitemi yarın,
Bozulur bir anda bütün ayarın,
Altında kalırsın her yağan karın!
Sarı yapraklarca üşür gözlerin,
Dudak kıvrımında ince kederin...
Hayrettin YAZICI
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz