Yedi Ekim günü yanan bu ateş,
Harlanıp günden güne büyür gardaş.
İsrail zalimi bütün hırsıyla,
Gazze’ye durmadan vuruyor gardaş.

​Mazlumların ahları arşa yükselir,
Kimse bu feryadı duymuyor gardaş.
Yuvalar yıkıldı, mülkler yok oldu;
Çoluk çocuk sahipsiz kalıyor gardaş.

​Her gün bomba yağar, patlar caddeler,
Harabeye döndü sokaklar gardaş.
Masum insanlar toplu toplu ölüyor;
İnsanlık bu hali görmüyor gardaş.

​Kimi diri diri toprağa gömülür,
Kiminin bedeni soyulur gardaş.
Onların onuru çiğneniyorken,
Tüm dünyaya korku yayılır gardaş.

​Savaş denmez buna, bu bir soykırım;
Evrensel hukuka aykırı gardaş.
Mesele Filistin, Gazze olunca,
Adalet raflarda tozlanır gardaş

​Birleşmiş Milletler toplanıp durur,
Kuru kınamayla avunur gardaş.
Onlar kâğıtlarda karar aldıkça,
Zalimler toplanıp vuruyor gardaş.

​Ne İslam dünyası ne de Avrupa,
Bu kanlı kıyıma dur demiyor gardaş.
Dünyayı yöneten koca devletler,
Sessizce seyredip susuyor gardaş.

​Geçti bir koca yıl bu hengâmede,
Binlerce şehit var, bilesin gardaş.
Nice masum insan canından olur,
Suskunluğumuz devam ettikçe gardaş.

​Garibim der; elbet yıkılır köşkler,
Mazlumun hesabı sorulur gardaş.
Mahşer günü Mahkeme-i Kübra’da,
Gerçek hüküm yüze okunur gardaş.

. BÖLÜM:
Yedi Ekim günü düştü bir ateş,
Gökleri kapladı dumanı Gazze.
Zulmün gölgesinde karardı güneş,
Kana buladılar her yanı Gazze.
​Gökten ölüm yağar, yer feryat eder,
Anasız sabiler feryatla gider.
Koca dünya susmuş, seyreder geçer,
Taşa mı döndürdün vicdanı Gazze?
​Taş üstünde taş yok, sokaklar viran,
Koyun koyuna yatar kefensiz yatan.
Şu insanlık denen o maskeli can,
Hangi rafa kaldırdı inancı Gazze?
​Hakkı savunanın kalemi kırık,
Bütün boğazlarda boğuk bir hıçkırık.
Birleşmiş Milletler bir kuru kılık,
Kör olmuş gözlerin fermanı Gazze.
​Savaş değil bu iş, katliam açık,
Zalimlerin gözü dönmüş, batan yıkık.
Toprağa düşüyor binlerce tanık,
Sussan da unutmaz zamanı Gazze.
​Yıkılır elbet o saraylar bir gün,
Hesabı sorulur bu kanlı düğün.
Arş-ı âlâ titrer, Mahşer’dir o gün,
İlahi adalet sarar bu canı
Gazze. NİDA
​Yedi Ekim’di... Bir feryat kopup yırtıldı göklerden,
Gördükki çökmüş o kan gölünde ilk günden!
Tutuştukça tutuşmuş bir harâbe, Gazze’dir ismi;
Sıkışmış taze canlar, büsbütün çiğnenmiş cismi!

​Zulüm; tek merkezden yağar, kinle, hırsla kudurmuş,
Bütün bir halkı çamurda, enkaz altında vurmuş.
Kopar feryadı masumun, deler geçer de arşı,
Neden kımıldamaz bilmem, bu gaddar âleme karşı?

​Hani hürriyetin remzi, o süslü Garb’ın vicdanı?
Meğer tiyatrodan ibaretmiş her kanunu, şânı!
Birleşmiş Milletler derler... Kuru kâğıttan ibaret;
Kınama kararı çıktıkça İsrail vurur, hayret!

​Savaş mı dersiniz buna? Savaşın bir hayası vardı!
Bu bir soykırım ki ancak, Şeytan bile utandı.
Çocuklar can verirken koca dünya seyre dalar,
Vicdanı pas tutmuş beşer, ekran başında oyalanır...

​Fakat sanma ki yanına kalır bu dökenin kanı,
Yıkılır elbet o sahte tahtlar, sorulur da hesabı!
Müstakbel sabahlar, bu enkazın altından doğacak;
O gün zalimin ateşini, mazlumun ahı boğacak!,