Gece gündüz karşımdadır dört duvar,
Ne ana ,ne baba, ne kardeş var nede yâr.
Ruhum daralır, ne gelen var ne soran;
Çıkmışım gurbete, uzağım diyar diyar.

​İçimden gitmek geçer, yollar uzun, engel var,
Beklerim bayramı, daha hayli zaman var.
Hasretle geçer günlerim, aylarım, yıllarım;
Tek tesellim ise yazdığım hüzün dolu satırlar

​Sevgiye muhtacım, ağlayan çocuk gibi,
Hayat savurur beni, kırık oyuncak gibi.
Bu amansız çileye yürek nasıl sabretsin?
Rüzgârda savrulurum, kurumuş yaprak gibi.

​Güneş battığı zaman uzar gider geceler,
Yalnızlık yüreğime koyu bir keder eker.
Güneşin doğuşunu beklerim ben her sabah,
Bana yine umut verir gelip geçen seneler.

​Adına gurbet deyip geçer gider el oğlu,
Bir ses arar dururum boş duvarlar boyu.
Zamanım belirsizdir, günüm sanki kör kuyu,
Çoktandır unuttum ben geceleri uykuyu.

​Giden günden geriye kalmaz bir tebessüm,
Yalnız kendi fısıltımla boğulur gider sesim.
Beni gurbete atan ne varsa bitsin artık
Son bulsun bu hasret, bitsin sıla hevesim.