Bayağı da kötü bu işlerde!
Bazı hareler çeker dikkati,
Öyle kırgın öyle yorgun. Dağılmış bir aynanın kırık parçası, Gelip tam da kalbe oturur. Bazen dolu dolu bakar eğlenen yüzlere, Bazense kin, öfke biraz da nefret. Ki saklardı kalbini tüm kötülüklerden, Lakin bayağı da kötü bu işlerde! Dağılan her kırık, bir hatıradır maziden. Kanatır her yanı bilhassa kalbe vurur. Gücüm kalmış mı beklemeye? Belki bu akşam ölürüm inceden. Gökyüzü siyaha boyanmış, baktım. Kalbe sancı inecek olursa, Bir ayna önünde yaşlanır gözlerim, Akar yıllarca susmaz bilirim. Beklemek mi bu? Limanda ki gemi gelmese bile, Görür müyüm uzaktan sevgiyi, gelmeyeceğini bile bile. Sen beni bekleme dünya, Belki de göremeden ölüveririm. Ölüm, ecel çalar kapımı. Gecenin bilmem kaçında, Nefesin son bulduğu noktada, Meh yüzüyle girer o kapıdan. O zaman ölüm nedir bilirim, sevginin gelmeyeceğini bile bile beklerim. Sormayın bana, ölüm zaten uzun zaman önceydi. Bulmuştum onu kaybettiğim yerde, Dokunamadım, seslenemedim, göremedim Öldüğümü işte o zaman anladım bende. Elbet bir gün son bulur bu acı, fakat... Bu nasıl bir alın yazı? Kaybettiğim günlere kanar vicdanımın sızısı, Ölüm var her işin sonunda, bütün insanların, Son durağı... |