ACITAMAZ
Elimde kalmadı günümden kırıntılar
Boşadım maziyi bir göz kırpışında Anlatayım mı biraz sana kendimi Dinler misin o silik yıldızın gölgesinde Hani demiş ya şair “Nasıldır bir göğüste endişesiz uyumak Bir sesin içinde bağdaş kurup dinlenmek” diye İşte ben de tutunamadım bir omza doyasıya Uyanmadan güvenle uyuyamadım serininde Hep iğneli yataklar düştü payıma Homurdanan kış uykuları İçimden kalabalıklar akıyor Güzeleği türkülerde halay çeken adamlar Sevdayı geçtim Biraz gülümseseydi yüzüme cellatlar Atacaktım kendimi sunaklara zaten Evet şimdi derin bir suskunluk zamanı Dili olmayan günlerin sarhoş naraları Havaya kaldırılan kadehlerin şuh gülüşleri Demlenip ateşin çocuklarıyla Aldatmanın derinine seyahat zamanı Kim bilir sesin yağmurlu bir gecede O çok sevdiğin ağacın dallarını okşar ve Büyük harflerle yazılmış dileklerin filizlenir Yasak kış bahçesinin köşesinde Yara mı dedin O da ne ki hasretin, küskünlüğün yanında Kaç kez kanırttım bilemezsin Doymadı kanamaya, doymadı yeni yaralara Gizlendim Ay’ın kuytusuna Kırdım kabuğumu incinmiş düşlerimle Suskunluğun kazıdı derimi, arındım Belki de acıtma pahasına kanasın diye Soluklanmadan doğurdum kahrolası yenilgileri Sığdırdım genişleyen kabuğuma Bırak kanasın, artık acıtamaz… Aylin |
güne, düne baktıktan sonra yolu size düşürüp
şiir demişliğim baki.
eyvallah.