Ormanda Kıral Aslan,
hükmediyormuş yalandan,
ama mavi göklerdeki tüm özgür kuşlar
biliyorlarmış ki
Kurnaz Tilkinin gizli ve sinsi bir hesabı var;
Her yere Tilki’lerini koymuş,
Köpek ve Bozkurt da buna uymuş.

O minicik pırıltılı gagaları ile kuşlar
pır-pır kanatlarını çırpmışlar,
yaşlı, hasta, ve güçsüz Aslan’ı
uyarmaya gelmişler;
“Kıralım!” demişler,
Her ağaç ardı pusuda bir tilki,
bu nedir ki?”

“Bunun adı Demokrasi’dir,
çoğunluğu olan ormanı yönetir!
Biraz daha
İhtiyacım var ona,
ömrüde az kaldı zaten...”
Hemen;
“Ama fedaileri tüm köşeleri tutmuşlar!”
diye sözünü kesmiş kuşlar;
“O kuş kadar beyninle,
sözümü keseceğinize,
sabırlı olun biraz,
sayıca zaten onlar çok az,
yüzde-on bile değil,
benim gücüme ne denir?”

Kuşlar bu sefer kuş-dilince;
“Segenigin gücügüne sagalaglıgık degenigir!”
Diye çığlık-çığlığa yerlerinden zıplayarak havalanmışlar
ve o küçücük, mini-minacık beyinleriyle
pır-pır kanat çırpıp cıvıldayıp uzaklaşmışlar.

Aslan ise yüzde-onluk Tilki’siyle
“Kafası Dikine” gitmiş
ve kuş-dilince; “Şigirigimigiz” de
burada-böylece bitmiş.

(*) İSTANBUL PEMBE şiirleri hayvanlar için yazılmıştır. Hayvanların dışında hiçkimsenin alınmaya asla-ve-asla hakları yoktur!