Ben Şair Değilim
Ben şair değilim ki şiirleri aşk kokan
Eski bir alışkanlık bir şeyler karalarım Sinemdeki ateştir her gün ruhumu yakan Ipıssız sokaklardan yükselir naralarım Şiirle nefes alıp geceyi aralarım Ben şair değilim ki şiirleri aşk kokan Bir yağmur damlasının buharıyım bir gölde Azınca yaraların ıssızlığımda yıkan Kuruyup da giderken akşamüstü bir çölde Mısra mısra dokuyor şiir beni her dilde Ben şair değilim ki şiirleri aşk kokan Issızlığın koynunda doldururum vademi Geceye yalnız düşsem, odur şafağı söken Bir yıldızın gözünden seyrettirir âlemi İnsanın Havva’sıdır… kim anlar ki Âdem’i Ben şair değilim ki şiirleri aşk kokan Şiirler ki yaralı yüreğimin hamalı Bir kadın düşlüyorken bütün benimi yıkan Bir kadının gözünden gönlümü anlamalı Bir kadın ki bırakmış yüreğimi yamalı... Ben şair değilim ki şiirleri aşk kokan Mısralarım üşüyor kafiyeler kan gibi Hazan vurunca güne dönüp boynunu büken Şiir beni yeniler şu geçen zaman gibi Şiir ile olmuşuz iki ruh bir can gibi… |