0
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
201
Okunma
Gölgesine küskün yaşamın
Mahkum bakışları tutuklu.
Yapraklarından kelepçelenen ilk bahar, Açmaz oldu...
Mutluluğun pazarıydı sokaklara kurulan
Kuru bir lokma kaldı boğazda.
Yokluğunun varlığını soluduk yıllar yılı
Açmaz oldu son yaprağını sevmiyora feda eden papatya.
Gün anlamsız doğarken güneşi
Limanlar yıkıldı, Sığınacak.
Elimde bir papatya önümde salıncak
Bir çocuk hayali
Belki son bahara kavuşacak.
Irmağı Kuru bir göz
Bilekleri kesik hayatın
Son sahnesinde oyuncular ölümlü
Yıkık bakışlı insanların çalınan tebessümü
Aşk terk etti bedeni
Sessizlik büründü toprağım.
Serdar Özyanız
5.0
100% (1)