Bir tutam kitap bir tutam umutla ruhumu
Ve isyan çıkaran düşüncelerim sakinleşiyor.
Sakinleşiyor ten notalarım bir keman,
Bir piyano sesine teslim oluyor can yanım.
Hızlı çarpan kalbimle bir güne uyanıyor,
Bir geceye az ötede hazırlanıyorum.
Doğruldum siyah örtüsünü sıyırdım penceremin.
Açtım mavinin kırılmamış kanatlarını.

Hava boşluğunda asılı kalan bir serinlik,
Çarptı yüzüme anladım bu gecenin,
Şimdiden keyfi yok anlaşılan.
Tüm rüzgar ve sesler bir yerde hapsolmuş sanki.
Şu koca âlem de bir ben mi kıpırdıyorum.
Bir ben miyim yaşayan nefes alan?
Sıvı bir madde gibi süzülüyorum hayata.

Kalabalığa karışıyor artıyor yalnızlığımın uyuşukluğu.
Bırakıyorum kendimi gövdemi yaban bir yele.
S A V R U L U Y O R U M
Berrak bir göl kenarındayım mevsim yine güz.
Yapraklar çırılçıplak toprağı örtüyor.
Hüzne soyunmuş bir ses dokunuyor yüreğime.
Bir ezgi hışırtısı sanki çekip alacak yüreğimi.

Bir tren geçiyor takılıyorum siyahın peşine.
Vagonların birinde başını cama dayıyan,
Gözlerinde gideceği yerin isteksizliği,
Anılarla kavgalı bir çocuk beliriyor gözüme.
Ellerinin arasında pilli bir bebek oyuncağıyla,
Hafif bir gülümsemeyle devriliyor tüm hisleri.

Sarsılıyor titremeye başlıyor koca tren.
O çocuk öğrendi gerçekleri aslında,
Pilli bebek kendisiydi olmuştu hayatın oyuncağı.
İşi biten pili çıkarıp attı bir kenara dağıldı.
Hıçkırıklara boğuluyor sıkışan yüreği kırıldı.
İki yaka bir araya gelmeyecek kadar derin çatlakları.
Toplanacak gibi değil inan,
Kum taneleri gibi saçıldı can parçaları...

Erhan Çuhadar
Sabır Gemisinin Kaptanı