![]() YALNIZLIĞIN RESMİ
Ay yorgunu bir gecenin mehtabında
Yetim düşmüş saçlarımı bıraktım ellerinde Bakışımda puslu bir güneş demlenirdi oysa Seni düşündüm dağlarda korkarken bir ceylan Sesimde tuttum karanlığın çığlığını İlk defa gözlerinden bir deniz oldu yüzüm Sararmış fotoğraflarda kaldı tebessüm Yarın değil ben seni dünde sevdim Gecikmiş elvedalar bağrımda hazan Ve doğarken şafak kartalın pençesinde Unuttuğum en soylu öpücüktür özgürlük Kehribar sarısı perçemine konan Bana toprağından bir yaprak çiçek ver Uzayan bir beklemenin ödülü olsun Eğer gideceksen gözyaşlarıma haberim olsun Sana ağlayan halini göstermekten çekinir bu yürek Ruhuma yokluğunun gölgesi düştüğünden beri Ben çarmığa gerdiğim umutları gömüyorum Ağlamak nedir ki benim her şiirim iki kere ağlar Sen duyamazsın mısralarda ölüm var Gece ayazdır gözlerim bakma üşürsün gülüm yar Bu şehri anlatma kaldırımlarda, Yağmur yağmadan satılırken Boş ver gitme bensiz şehirlere Martılar seni aldatmasın Kırlangıçlar sabırsızdır nereye konacağını bilemez Sen ırmaklardaki susuzluğu taşırma giderken Ben susarım konuşmam gereken yerde İşte gül solar bakışımdaki çöl gecesinde Şimdi konuşmak sırasıdır retinama düşerken sen Güneşi sakla koynunda çünkü bu yalnızlığın resmidir Aşk dudaklarından geriye kalan bir şarkının ismidir. 6 EKİM 2008 Hüseyin Özbay |
alışılagelmiş şiirlerin dışında senin şiirlerin ve bu şiirde onlardan biri,,,
ben hayranım senin kalemine gerçekten çok güzel yazıyorsun,
laf aramızda,bazen kıskanıyorum bile :))))
gerçekten çok güzel bir paylaşım daha okudum,
hüznü bile bu kadar güzel dile getirmek bi marifet bence...
kalemin daim olsun...
esen kal...