Tüm ışıkları söndü şehrimin sen giderken.
Martıları sustu. Neşesi, coşkusu sustu.
Sokak kemancının dilinde özlemden yana eski bir şarkı, seni anlatır, seni söyler..
Ah! Sevdiğim, sevdiceğim.
Yangınlar düştü yüreğimin her yerine sen giderken.
Şimdi her sokak başı ıssız, her gemi sessiz geçer içimden.
Ne yana gideceğini bilmeyen kimsesiz yavru bir kedi gibiyim.
Dağ başında vurulmuş ceylanım.
Sen akar, sen damlar kanım...

Uzaklardasın şimdi
Dokunamayacağım kadar uzak. Göremeyeceğim kadar uzak.
Bakışların uzakta, gülüşlerin uzakta, ellerin uzakta.
Bir papatyalar esirgemiyor kokunu benden her bahar...

Uzaklardasın şimdi
Her dizesi sen kanar şiirlerim senden sonra...
Harf harf yanar, hece hece yanar, kelime kelime sen tutuşur...

Sen giderken açmak istemedi tomurcuklar; bahara küstü, mevsimlere küstü...
Hazan vurdu boynu bükük umutlarıma.
Üşür üşür dururum bir sokak lambasının altında.
Sensizlik ne soğukmuş sevdiğim. Sensizlik ne soğukmuş.
Elleri ceplerinde bir ben varım yürüyen istiklal caddesinde..
Düşümde sen...
Gözlerimde sen...
İçimde sen...

Gökyüzünde bir başına inleyen bir yıldız gibi kaldım sen giderken.
Irmak ırmak yalnızlıklara akar yüreğim.
Ah! Ay ışığım,
Ah! Gönül sızım,
Ah! Papatya kokulu sevdiğim.
Kemiğime, iliğime, nakış nakış yüreğime işledim seni...

Abdurrahman Tümer